Książki-moja pasja

Przecież wiadomo wszem, że żółwiki przynoszą tylko szczęście i miłość.

7obozów, 5 lat

Wiem, że to co teraz napiszę jest okrutne, ale historia Sali Garncarz opisana w "Listach z pudełka" mniej mnie wzruszyła niż historia Anne i jej "Dziennik". Z prostej chyba przyczyny- Sala przeżyła, natomiast Anne nie. Ale przyznać trzeba Sala przetrwała koszmar 7 obozów pracy w ciągu 5 lat. Książka mniej wzruszająca, ale absolutnie warta przeczytania. Poleciła mi ją Enia - bardzo ci kochana dziękuję.

Sala pracowała w obozach pracy będących własnością Organizacji Schmelt. Sala mogła nosić własne ubranie, Sala nie miała wytatuowanego numeru obozowego, Sala mogła otrzymywać paczki i listy. W obozach Sali nie było komór gazowych.

Przyznam, że dopiero za sprawą tej książki dowiedziałam się o istnieniu Organizacji Schmelt. Powstała dzięki współdziałaniu nazistowskej biurokracji, żydowskich przywódców i niemieckich biznesmenów. Celem tej organizacji było tworzenie obozów pracy na teranie Górnego Śląska, a głównym organizatorem był Albrecht Schmelt.

Dziennik Anny pozbawiony był jakichkolwiek komentarzy, natomiast książka Listy z pudełka zawiera nie tylko listy, które Sala otrzymała od bliskich w czasie wojny, ale i komentarze autorki książki (książkę napisała córka Sali) na temat wydarzeń na świecie, warunków panujących w środowisku żydowskim, nastrojów, zwyczajów. Najpierw mi to przeszkadzało, ponieważ wychodziłam z założenia, że książka traci na swej wiarygodności. Jednak po kilkudziesięciu stronach przekonałam się do tych komentarzy. Są dopełnieniem listów.

Sali udało się zachować ponad 350 listów, sporo, biorąc pod uwagę częste zmiany pobytu i rewizje. Myślę, że te listy pomagały jej przetrwać.

Po pięciu latach tułaczki Sala nie tak łatwo znalazła swoje miejsce na ziemi. Sosnowiec, Praga, Anschbach, Nowy Jork. Przypomniało mi to tułaczkę bohaterki  (Marty) innej książki, którą kiedyś czytałam.

O królowej Elżbiecie I wiedziałam tak niewiele

     Z niepokojem podeszłam do tej biografii. Obawiałam się zetknięcia z wieloma postaciami historycznymi, które są mi obce. Mile zostałam zaskoczona. „Kochanek dziewicy” wprowadził mnie niejako bezboleśnie w świat pokolenia Elżbiety I i dlatego chyba biografia Neala była tak przystępna dla mnie. No właśnie, warto tę biografię przeczytać choćby po to, aby mieć porównanie jak została Elżebieta I w Kochanku dziewicy, a jaka była naprawdę. 

      W Kochanku dziewicy Elżbieta I w pierwszych dwóch latach panowania przedstawiona została jako zakochana trzpiotka. Pod znacznym wpływem swego sekretarza podejmuje jednak decyzje kierując się rozumem , a nie sercem. Nie pozbawiona jest wad: bardziej absorbują ją zabawy i miłostki niż sprawy królestwa.

      Natomiast  Neale ukazuje Elżbietę I jako jako władczynię tolerancyjną, inteligentną, oczytaną, cierpliwą i litościwą. Elżbieta I nie miała łatwo- musiała prze całe lata udowadniać, że kobieta na tronie potrafi podejmować trudne decyzje i sprostać oczekiwaniom Anglików i władców Europy,

      Ja czytałam wydanie dość stare z roku 1981, ale I wydanie ukazało się już w roku 1933. Na skrzydełku zaznaczono, że” Elżbieta I J.E.Neala uchodzi za najlepszą biografię tej królowej". Ja innej biografii nie czytałam, ale ta bardzo mi sie podobała. 

 Zakładka POMOCY!

Niepokojąca przynajmniej troszkę?

Zakładka KRWAWA

Przeznaczona chyba dla horrorów - haha

Zakładka LAMPA

Funkcjonalna, oszczędna

zakładka NA TRÓJKĄCIE

prosta, elegancka, eksponująca ciekawą obwolutę

wszystkie te zakładki przyciągnęły moją uwagę, a więcej obejrzycie na stronie http://www.liveinternet.ru/users/4425803/post193989417/

Czas obudzić się z miłosnego snu- Anglia czeka!

Plejada pozytywnych postaci wzbudzających sympatię powoduje, że książkę tak dobrze się odbiera- takie jest moje zdanie. Niech wspomnę tylko lorda sekretarza Williama Cecila- mądry, przewidujący, oddany całym sercem Elżbiecie I . Sympatie wzbudza również żona Roberta Dudleya czyli Amy Dudley. Jej oddanie mężowi wzbudza szacunek czytelnika. Uległa, lojalna, ale w pewnym momencie potrafi być stanowcza.

Bardzo zgrabnie i wyraziście nakreślona postać kochanka Elżbiety I- zachłannego Roberta Dudleya.

A sama Elżbieta I? W pierwszych dwóch latach panowania (bo wtedy toczy się akcja) to trzpiotka. Ale szybko uczy się rządzenia. Niby pragnie aby pamiętano, że jest nieodrodną córką swego ojca Henryka VIII. Ale jednak daleko jej do takiego okrucieństwa,  z jakiego znany był Henryk VIII.  Nakreślona jako pojętna uczennica swojego oddanego sekretarza, przedkładająca dobro królestwa ponad wszystko.

 Elżbieta I pozwala sobie na chwilkę zapomnienia. Ale wszystko to musimy jej wybaczyć. Pragnie miłości, adoracji, a któraż młoda dziewczyna tego nie pragnie. Jednak potrafi też chłodno kalkulować, nie chce zostać zepchnięta na drugi plan w razie małżeństwa z sir Robertem Dudleyem.  Poza tym zdaje sobie sprawę, że Anglicy nigdy nie zaakceptują na tronie Anglii koniuszego koronnego. A  na dodatek Robert Dudley jest już żonaty. I to wszystko sprawia, że Elżbieta budzi się z miłosnego snu.

 To zdecydowanie jedna z lepszych książek tej pisarki.

Dla czytelników lubiących drążyć temat:

-biografia Elżbiety I   http://pl.wikipedia.org/wiki/El%C5%BCbieta_I_Tudor

żródło: http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Elizabeth1England.jpg&filetimestamp=20041125103155

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Robert_Dudley,_1._hrabia_Leicester

Z okładki:

Nowa powieść autorki Kochanic króla, bestseller NYT.  Mroczna opowieść z czasów Tudorów. Jako świeżo koronowana królowa Anglii Elżbieta musi stawić czoło dwóm niebezpieczeństwom: francuskiej inwazji na Szkocję, zagrażającej całemu krajowi, oraz swemu romansowi z Robertem Dudleyem, zagrażającemu jej sercu. Robert Dudley jest jednak żonaty, a jego  małżonka odmawia rozwodu, który umożliwiłby Elżbiecie i Robertowi pobranie się. Zresztą, przeciwko ślubowi królowej z jednym z jej dworzan są prawie wszyscy. W tle miłosnego trójkąta na dworze Anglii tworzą się frakcje ktoś przechodzi od słów do czynów. Amy zostaje znaleziona martwa, ze skręconym karkiem, u stóp niewysokich schodów. Zdumiewający portret młodej Elżbiety I. Autorka przedstawiają taką, jakiej nikt wcześniej nie odważył się nawet zasugerować: porywcza, siejąca strach, niezrównoważona emocjonalnie i zaborcza - nie powstrzyma się przed niczym, nawet przed morderstwem, byle tylko zaspokoić swoje żądze.