Free Hit Counters
Pracoholizm - nie, Akoholizm - nie, Nikotynoholizm -nie, Seksoholizm - nie, Zakupoholizm - nie, Telefonoholizm - nie, KSIĄŻKOHOLIZM - yes, yes, yes !!!
Blog > Komentarze do wpisu

Ani życie, ani wojna. Czeczenia oczami kobiet- Petra Prochazkova

Jest to książka napisana przez reporterkę wojenną  Przeprowadziła w 2000r. sześć wywiadów z kobietami dwóch narodowości Czeczenkami i Rosjankami, mieszkankami Groznego.

  

 Dziennikarka zadaje mnóstwo pytań, a wiele z nich dotyczy intymnych sfer życia. Odpowiedzi ukazują jakie spustoszenie w psychice mężczyzn i kobiet sieje wojna.

 

Wojna wpłynęła na zmianę obyczajów Czeczenów,  zmianę stosunków damsko-męskich i zmianę stosunków między mieszkańcami dwóch narodowości (Rosjanami i Czeczenami). Przed wojną Rosjanie i Czeczeni żyli w Groznym w zgodzie i wzajemnej tolerancji. W czasie wojny wszystko się zmieniło. Rosjanka z dnia na dzień, nie wiadomo w którym momencie  już nie może być dobrą sąsiadką czy koleżanką. To  już niemożliwe Dochodzi do paradoksów. Rosjanka mieszkająca w Groznym jest tak samo narażona na śmierć jak i Czeczenka. Piloci rosyjscy nie wiedzą w czyj dom trafią zrzucone przez nich  bomby.

  

Dokonała się przemiana w społeczeństwie czeczeńskim. Mężczyźni na których dawniej spoczywał ciężar utrzymania, wykarmienia rodziny, stali się bezsilni, bezradni, niezaradni. Więc kobiety przejęły inicjatywę, one musiały zadbać w czasie wojny o ten chleb powszedni. Musiały wykazać się i sprytem i pracowitością i zaradnością życiową.  Dla nich nic nie jest zbyt upokarzające, muszą przecież wyżywić dzieci, matki i zbyt dumnych mężów. Ta ksiązka jest według mnie hołdem złożonym czeczeńskiej kobiecie-kobiecie zaradnej i zdolnej do największych poświęceń.

  

 

Do czego prowadzi wojna?

Do cofania się społeczeństwa: człowiek dla którego elektryczność to coś oczywistego musi prasować żelazkiem z duszą. Dzieci które chodziły do szkoły, mogą o książkach tylko pomarzyć. Kobieta która wcześniej wchodziła do łóżka mężczyzny czysta i zadbana musi się wstydzić swego zapachu z braku wody. Ludzie którzy mieszkali w pięknych domach, muszą mieszkać  w bunkrach i żebrać. Człowiek który w czasach pokoju podzieliłby się z innymi chlebem, w czasie wojny jest zdolny do kłamstwa, szkalowania bliźniego, aby tylko zdobyć trochę mąki czy kawałek chleba.

 

Jedna z kobiet stwierdza: ani życie, ani wojna nic nie trwa wiecznie. Pomimo wszystko mają jeszcze nadzieję, że dożyją czasów pokoju.

 

Po wydaniu tej ksiązki autorka otrzymała zakaz  wjazdu na obszar Federacji Rosyjskiej.

 

 

czwartek, 05 marca 2009, jolad6

Polecane wpisy

Komentarze
Gość: timido2, *.chello.pl
2009/05/14 15:41:52
poruszająca...